Als je al honderd keer hebt gehoord dat je het gewoon moet loslaten,maar niemand je ooit heeft verteld hóé.
Je hoeft niemand verloren te hebben om te rouwen
Soms dacht ik dat ik me aanstelde.
Ik was verdrietig. Moe. Gefrustreerd. Ik voelde me steeds vaker leeg na weer een negatieve test of een teleurstellend gesprek in het ziekenhuis.
Maar tegelijkertijd zei ik tegen mezelf:
"Er zijn vrouwen die het veel zwaarder hebben."
"Ik heb toch niemand verloren?"
"Waarom voel ik me dan zo verdrietig?"
Pas veel later begreep ik dat rouw niet alleen ontstaat wanneer iemand overlijdt.
Soms rouwen we ook om iets wat we diep van binnen hadden verwacht, maar wat uitblijft.
En dat gebeurt vaker bij een kinderwens dan veel mensen beseffen.
Dat gevoel van rouw kan ook iedere maand terugkomen wanneer je menstruatie begint.
Lees ook:
De toekomst waarvan je dacht dat die vanzelf zou komen
De meeste vrouwen groeien op met een bepaald beeld van hun toekomst.
Niet omdat ze iedere dag dromen over moederschap.
Maar omdat het vanzelfsprekend voelt.
Ooit ontmoet je iemand.
Ooit krijg je misschien kinderen.
Ooit wordt het jouw beurt.
Tenminste, dat denken we.
Tot het niet vanzelf blijkt te gaan.
Dan verandert er iets.
Niet alleen in je agenda, je lichaam of je relatie.
Maar ook in het beeld dat je had van je toekomst.
Rouwen om iets wat er nog niet is
Dat is misschien het lastigste aan een langdurige kinderwens.
Je kunt niet aanwijzen wat je precies bent kwijtgeraakt.
Er is geen afscheid.
Geen uitvaart.
Geen moment waarop de wereld even stilstaat.
En toch voel je verdriet.
Omdat je afscheid neemt van vanzelfsprekendheid.
Van verwachtingen.
Van het idee dat het allemaal vanzelf zou gaan.
Dat verdriet is echt.
Ook als niemand het ziet.
Waarom veel vrouwen zich schuldig voelen over hun verdriet
Wat ik vaak zie, is dat vrouwen hun verdriet wegduwen.
Ze vinden dat ze positief moeten blijven.
Dat ze hoop moeten houden.
Dat ze dankbaar moeten zijn voor wat er wél is.
Maar verdriet werkt niet zo.
Je kunt dankbaar zijn én verdrietig.
Je kunt hoop houden én rouwen.
Je kunt verlangen naar een kindje én voelen hoeveel pijn deze weg doet.
Dat maakt je niet negatief.
Dat maakt je menselijk.
Misschien rouw je al langer dan je denkt
Soms uit rouw zich niet als huilen.
Soms ziet het er zo uit:
- voortdurend piekeren
- moeite hebben om te ontspannen
- jaloers zijn op zwangere vrouwen
- sociale situaties vermijden
- steeds zoeken naar oplossingen
- het gevoel hebben dat je stil staat terwijl anderen doorgaan
Veel vrouwen denken dat er iets mis is met hen.
Terwijl hun systeem eigenlijk zegt:
"Dit doet pijn."
En pijn wil gezien worden.
Niet opgelost.
Niet weggepraat.
Maar erkend.
Toen ik zelf begreep dat ik aan het rouwen was
Toen mijn kinderwens langer duurde dan verwacht, dacht ik vooral dat ik sterker moest worden.
Positiever.
Geduldiger.
Ik bleef zoeken naar oplossingen.
Tot ik me realiseerde dat ik eigenlijk iets anders nodig had.
Niet nóg meer informatie.
Maar ruimte.
Ruimte voor alles wat ik voelde.
Ruimte voor teleurstelling.
Ruimte voor verdriet.
Ruimte voor de toekomst die ik niet langer vanzelfsprekend vond.
Pas toen ik stopte met vechten tegen mijn gevoelens, ontstond er langzaam weer rust.
Je hoeft het niet eerst erger te laten worden
Veel vrouwen wachten lang voordat ze hulp zoeken.
Omdat ze denken dat ze eerst een miskraam moeten hebben gehad.
Of een fertiliteitstraject moeten doorlopen.
Of écht vast moeten lopen.
Maar verdriet hoeft niet eerst groter te worden voordat het aandacht verdient.
Je hoeft niemand verloren te hebben om te rouwen.
En je hoeft deze weg niet alleen te dragen.
Meer ruimte voor wat jij voelt
Binnen de Ruimte Voor Leven Methode™ werken we niet alleen aan stress en controle.
We kijken ook naar alles wat onderweg geen plek heeft gekregen.
Verdriet.
Teleurstelling.
Onzekerheid.
Verlies van vertrouwen.
Niet om daarin te blijven hangen.
Maar zodat er weer ruimte ontstaat voor jou.
Voor rust.
Voor leven.
Voor alles wat er naast je kinderwens óók nog is.