Mijn verhaal

Jarenlang had ik helemaal geen kinderwens.

Ik was druk met mijn carrière, reisde veel en genoot van alles wat op mijn pad kwam. Toen de kinderwens zich aandiende, voelde het als een mooie volgende stap. Een wens die ik, net als zoveel andere dromen, graag wilde realiseren.

Ik ging er eigenlijk vanuit dat zwanger worden vanzelf zou gaan.

Maar na mijn eerste miskraam veranderde dat.

Ineens was een zwangerschap niet meer vanzelfsprekend. Er volgden onderzoeken, afspraken, supplementen, hormonen en uiteindelijk een fertiliteitstraject. Alles stond in het teken van zwanger worden.

Langzaam merkte ik dat mijn kinderwens steeds meer ruimte innam. Waar er eerst nog plek was voor werk, reizen en spontane plannen, draaide mijn leven steeds meer om één doel.

Toen ik het op een gegeven moment helemaal zat was, besloten mijn man en ik een lange reis door Madagaskar te maken. Voor even stopten de afspraken, behandelingen en hormonen. Niet omdat we de wens opgaven, maar omdat we even op adem wilden komen.

Tijdens die periode werd ik zwanger van onze zoon Felix.

Felix werd in 2020 geboren, maar overleed een week later aan de gevolgen van zuurstoftekort.

Zijn overlijden bracht ons opnieuw terug bij het begin. Opnieuw onderzoeken. Opnieuw behandelingen. Opnieuw de hoop dat het deze keer anders zou lopen.

Na een miskraam stapten we over naar een andere fertiliteitskliniek. Tussen beide trajecten zat ongeveer een maand waarin alles tijdelijk stilviel. Geen afspraken, geen hormonen en geen behandelingen.

In die periode werd ik opnieuw zwanger.

Van Milo.

Als ik nu terugkijk, zie ik iets wat me nog steeds bezighoudt.

De twee zwangerschappen die uitgroeiden tot een zwangerschap, ontstonden allebei in een periode waarin ik niet midden in een fertiliteitstraject zat.

Betekent dat dat het traject niet nodig was?

Dat weet ik niet.

En dat zal ik ook nooit kunnen zeggen.

Maar het zette me wel aan het denken.

Niet over of je een zwangerschap kunt afdwingen door te ontspannen, want zo eenvoudig is het niet.

Wel over hoeveel ruimte een kinderwens ongemerkt kan innemen. Hoeveel spanning, controle en voortdurende focus een lichaam en geest kunnen vragen. En hoe belangrijk het is om naast de medische kant ook aandacht te hebben voor de emotionele belasting van een kinderwens.

Die zoektocht heeft uiteindelijk geleid tot de manier waarop ik vandaag vrouwen begeleid.

Niet door te zeggen dat je het 'gewoon moet loslaten'.

Maar door samen te onderzoeken wat jouw systeem nog vasthoudt en hoe je daar op een zachte, effectieve manier meer ruimte in kunt creëren.

Ik ontdekte hoe groot de invloed van de emotionele kant van een kinderwens kan zijn. Daarom wil ik daar vrouwen bij begeleiden, als aanvulling op de medische zorg.