Als je al honderd keer hebt gehoord dat je het gewoon moet loslaten, hoe dan?
Mijn verhaal:
van verlies naar Innergy Balance
Hoe mijn kinderwens, het verlies van mijn zoontje Felix en mijn eigen herstel de basis werden van mijn werk
Voor vrouwen die verlangen naar rust, vertrouwen en ruimte tijdens een kinderwenstraject.
Ik had nooit gedacht dat ik dit werk zou doen
Als je mij tien jaar geleden had verteld dat ik ooit vrouwen zou begeleiden bij een onvervulde kinderwens, miskramen en fertiliteitstrajecten, had ik je waarschijnlijk niet geloofd.
Mijn leven zag er totaal anders uit.
Ik woonde in het buitenland, werkte in luxe hotels, gaf leiding aan grote teams en was vooral bezig met mijn carrière. Ik reisde veel, woonde ruim elf jaar buiten Nederland en dacht eerlijk gezegd dat ik nooit meer terug zou keren.
Mijn leven voelde vrij zorgeloos.
Tot mijn kinderwens steeds sterker werd.
En zonder dat ik het wist, zou die kinderwens uiteindelijk mijn hele leven veranderen.
Ik dacht dat zwanger worden vanzelf zou gaan
Zoals veel vrouwen ging ik ervan uit dat zwanger worden vanzelf zou gebeuren.
Misschien niet direct.
Misschien niet precies volgens planning.
Maar uiteindelijk wel.
Toen dat niet gebeurde, begon een periode die ik achteraf zie als het begin van een veel grotere reis dan ik ooit had verwacht.
Een reis vol hoop.
Vol teleurstellingen.
Vol controle.
Vol verdriet.
En vooral: een reis waarin ik mezelf langzaam begon kwijt te raken.
Ik werd steeds meer bezig met mijn cyclus, mijn lichaam en alles wat mogelijk invloed zou kunnen hebben op een zwangerschap.
Ik zocht antwoorden.
Las boeken.
Probeerde dingen te verbeteren.
De kinderwens werd steeds groter.
En mijn wereld steeds kleiner.
➡ Lees ook: Waarom een kinderwens je hele leven kan overnemen.
Mijn eerste miskraam
Toen ik voor het eerst zwanger werd, voelde dat als een enorme opluchting.
Eindelijk.
Het was gelukt.
Maar die opluchting duurde niet lang.
Ik kreeg een miskraam.
Een ervaring die veel meer impact had dan ik had verwacht.
Niet alleen lichamelijk.
Ook emotioneel.
Ik merkte hoe weinig ruimte er eigenlijk is voor dit soort verlies.
Het leven ging door.
Mijn werk ging door.
De wereld draaide door.
Maar van binnen voelde alles anders.
Ik had iets verloren waar ik al van was gaan houden.
En tegelijkertijd voelde ik dat ik sterk moest blijven.
Door moest gaan.
Niet moest zeuren.
Dat patroon zou ik later bij veel vrouwen terugzien.
Mijn zwangerschap met Felix
Een tijdje later werd ik opnieuw zwanger.
Van onze zoon Felix.
Na een voldragen zwangerschap en een prachtige bevalling werd hij geboren op 23 mei 2020.
Het moment waar ik zo lang naar had uitgekeken.
Maar binnen enkele seconden veranderde alles.
Felix kreeg geen adem.
Hij werd direct gereanimeerd.
Wat volgde was een week tussen hoop en angst.
Een week op de NICU van het Sophia Kinderziekenhuis.
Een week waarin mijn man en ik leefden tussen monitors, artsen en onzekerheid.
Een week waarin we probeerden kennis te maken met ons zoontje.
Een week waarin we ouders werden.
En tegelijkertijd afscheid moesten nemen.
Op 30 mei 2020, precies één week na zijn geboorte, overleed Felix.
Het leven vóór en na Felix
Soms voelt het alsof mijn leven uit twee delen bestaat.
Het leven vóór Felix.
En het leven ná Felix.
Voor zijn overlijden dacht ik dat geluk vanzelfsprekend was.
Dat moeilijke dingen vooral andere mensen overkwamen.
Na zijn overlijden veranderde alles.
Ik werd moeder.
En tegelijkertijd moeder zonder kind.
Ik kwam thuis met een lege maxi-cosi.
Een lege kinderkamer.
Een leeg gevoel dat met geen woorden te beschrijven is.
Voor de buitenwereld leek het leven langzaam weer verder te gaan.
Voor mij stond de tijd stil.
De periode waarin ik mezelf kwijt was
De jaren daarna stonden in het teken van rouw.
Van opnieuw zwanger proberen te worden.
Van angst.
Van hoop.
Van controle.
Van proberen te begrijpen waarom dit ons was overkomen.
Ik functioneerde.
Maar van binnen voelde ik me vaak uitgeput.
Mijn hoofd draaide overuren.
Ik wilde grip krijgen op iets waar geen grip op te krijgen was.
Misschien herken je dat gevoel.
Dat je blijft zoeken.
Blijven analyseren.
Blijven hopen.
Omdat je zo graag invloed wilt hebben op iets wat zo belangrijk voor je is.
Hoe NEI-therapie op mijn pad kwam
In die zoektocht kwam NEI-therapie op mijn pad.
Niet omdat ik op zoek was naar een wonderoplossing.
Maar omdat ik voelde dat er iets vastzat.
Verdriet.
Angst.
Spanning.
Emoties waar ik met praten alleen niet meer bij kwam.
Voor het eerst ervaarde ik dat herstel niet alleen gaat over begrijpen wat er gebeurd is.
Maar ook over voelen wat je lichaam nog met zich meedraagt.
Langzaam ontstond er meer rust.
Meer vertrouwen.
Meer ruimte.
Niet omdat mijn verdriet verdween.
Maar omdat het niet langer alles bepaalde.
Waarom ik Innergy Balance ben begonnen
Door mijn eigen ervaringen begon ik steeds meer vrouwen tegen te komen die worstelden met dezelfde gevoelens.
Vrouwen die:
- zichzelf kwijt waren geraakt in hun kinderwens
- vastliepen in een fertiliteitstraject
- een miskraam hadden meegemaakt
- een kindje hadden verloren
- zich alleen voelden in hun verdriet
- voortdurend "aan" stonden
Ik herkende hun verhalen.
Hun onzekerheid.
Hun verdriet.
Hun verlangen.
En ik wist hoe belangrijk het is om iemand tegenover je te hebben die niet alleen begrijpt wat je zegt, maar ook begrijpt wat je voelt.
Dat werd de basis van Innergy Balance.
De Ruimte Voor Leven Methode™
Door de jaren heen ontwikkelde ik mijn eigen aanpak.
Niet gericht op harder werken.
Niet gericht op nog meer controle.
Maar op het creëren van ruimte.
Ruimte voor:
- je emoties
- je verdriet
- je verlangen
- je lichaam
- je herstel
Binnen mijn Ruimte Voor Leven Methode™ combineren we praktische begeleiding met NEI-therapie en diepgaand inzicht in wat jouw systeem nodig heeft.
Niet omdat ik een zwangerschap kan garanderen.
Dat kan niemand.
Maar omdat ik geloof dat je jezelf onderweg niet hoeft kwijt te raken.
➡ Lees meer over de Ruimte Voor Leven Methode™
Wat ik vandaag tegen mijn jongere zelf zou zeggen
Als ik iets zou mogen zeggen tegen de vrouw die ik ooit was, midden in haar kinderwenstraject, dan zou het dit zijn:
Je hoeft dit niet alleen te dragen.
Je hoeft niet altijd sterk te zijn.
Je hoeft niet alles onder controle te houden.
En je hoeft niet te wachten met leven totdat er een positieve zwangerschapstest verschijnt.
Je mag nu al ruimte innemen.
Je mag nu al voelen.
Je mag nu al leven.
Misschien herken jij jezelf in mijn verhaal
Misschien zit jij op dit moment midden in een kinderwenstraject.
Misschien heb je een miskraam meegemaakt.
Misschien ben je verwikkeld in IVF, ICSI of IUI.
Misschien lukt zwanger worden niet terwijl alle onderzoeken goed lijken.
Of misschien voel je simpelweg dat je jezelf onderweg bent kwijtgeraakt.
Wat jouw verhaal ook is:
Je hoeft het niet alleen te dragen.
Wat ik hoop dat je meeneemt uit dit verhaal
Als er één ding is dat ik heb geleerd, dan is het dat een kinderwens veel meer raakt dan alleen je verlangen naar een kind.
Het raakt je vertrouwen.
Je toekomstbeeld.
Je relatie.
Je gevoel van veiligheid.
Je identiteit.
Jarenlang dacht ik dat ik vooral bezig was met zwanger worden.
Pas later zag ik dat ik eigenlijk bezig was met verlies, controle, angst en het proberen beschermen van mezelf tegen nog meer verdriet.
Dat inzicht veranderde alles.
Niet omdat het mijn pijn wegnam.
Maar omdat ik eindelijk begreep wat er onder die pijn lag.
Misschien herken jij daar iets van.
Misschien niet.
Maar als mijn verhaal je iets mag laten zien, dan hoop ik dat het dit is:
Je bent niet gek.
Je bent niet zwak.
En je hoeft niet eerst "sterker" te worden voordat je mag erkennen hoe zwaar dit soms is.
Verder lezen
➡Waarom een kinderwens je hele leven kan overnemen
➡Je hoeft niemand verloren te hebben om te rouwen
➡Een miskraam verwerken: wat niemand je vertelt
➡Niet zwanger zonder oorzaak: wat gebeurt er in je hoofd en lichaam?