Als je al honderd keer hebt gehoord dat je het gewoon moet loslaten, hoe dan?
Waarom doet een zwangerschap van iemand anders soms zoveel pijn?
Soms denk ik dat de zomer de moeilijkste periode was tijdens mijn kinderwenstraject.
Ineens zag ik overal zwangere vrouwen.
Op het strand.
Op een terras.
In de supermarkt.
Waar een dikke buik in de winter nog onder een jas verdwijnt, zie je hem in de zomer overal.
En iedere keer voelde ik een steek.
Niet omdat ik het die vrouwen niet gunde.
Maar omdat ik zo graag wilde dat ik degene was die daar liep.
Ik schrok soms van mijn eigen gevoelens
Voordat mijn kinderwens zo'n groot onderdeel van mijn leven werd, was ik nooit jaloers.
Ik was juist iemand die blij werd van het geluk van anderen.
Maar hoe langer mijn kinderwenstraject duurde, hoe vaker ik gevoelens tegenkwam die ik niet van mezelf kende.
Ik keek naar een zwangere vrouw en dacht:
"Waarom zij wel en ik niet?"
En daarna voelde ik me daar meteen schuldig over.
Want zo wilde ik helemaal niet zijn.
Iedereen probeerde me te beschermen
Ook vriendinnen werden zwanger.
En mijn schoonzusje.
Iedereen ging daar op zijn eigen manier mee om.
De één vertelde het me juist als eerste.
De ander wachtte zo lang mogelijk omdat ze bang was me verdriet te doen.
Achteraf weet ik dat iedereen dat deed vanuit liefde.
Ze probeerden me te beschermen.
Maar eerlijk?
Het deed iedere keer pijn.
Niet omdat zij zwanger waren.
Maar omdat ik het zelf zo graag wilde.
Soms voelde het alsof ik er niet meer bij hoorde
Wat ik misschien nog wel het moeilijkst vond, waren de momenten waarop ik ineens merkte dat mijn leven anders liep dan dat van de mensen om me heen.
Een vriendin vertelde een keer dat er een appgroep was met onze vriendinnengroep.
Speciaal voor de moeders.
Ik snapte dat.
Natuurlijk snapte ik dat.
Maar toch voelde het alsof ik ineens niet meer helemaal meedeed.
Ook wanneer gesprekken gingen over school, opvang of kinderen.
Iedereen kon meepraten.
Ik niet.
Dat deed pijn.
Niet omdat iemand me buitensloot.
Maar omdat ik werd herinnerd aan alles waar ik zo graag onderdeel van had willen zijn.
Zelfs een reclame kon me raken
Op een gegeven moment merkte ik dat het niet alleen meer ging om de mensen om me heen.
Zelfs reclames op televisie konden me verdrietig maken.
Een gelukkig gezin.
Een vrouw die zwanger was.
Een baby die werd geboren in een film.
Waar andere mensen waarschijnlijk niet eens bij stilstonden, voelde voor mij als een herinnering aan wat ik zo miste.
Het leek soms alsof de hele wereld zwanger was.
Behalve ik.
Misschien ben je niet jaloers
Misschien herken je jezelf niet in het woord jaloezie.
Misschien voelt het voor jou eerder als verdriet.
Gemis.
Leegte.
Of het gevoel dat je achterblijft terwijl iedereen om je heen verdergaat.
En misschien voel je je daar ook nog schuldig over.
Omdat je anderen hun geluk wél gunt.
Dat kan allebei tegelijk bestaan.
Je kunt oprecht blij zijn voor iemand anders...
...en tegelijkertijd intens verdriet voelen om wat jij zo graag had gewild.
Die gevoelens sluiten elkaar niet uit.
Je hoeft je hiervoor niet te schamen
Achteraf begrijp ik dat mijn verdriet nooit echt over die andere vrouwen ging.
Ik gunde hen hun zwangerschap.
Echt.
Mijn verdriet ging over mijn eigen verlangen.
Over het kindje waar ik zo naar uitkeek.
Over de toekomst waarvan ik niet wist of die ooit werkelijkheid zou worden.
Dat maakte iedere zwangerschap om mij heen confronterend.
Niet omdat ik iemand iets misgunde.
Maar omdat het me steeds opnieuw herinnerde aan wat ik zelf zo miste.
Als jij dit herkent, wil ik dat je weet dat je niet de enige bent.
En dat deze gevoelens niets zeggen over wie jij bent.
Ze zeggen iets over hoeveel liefde je voelt voor een kindje dat je zo graag zou willen ontmoeten.
Je hoeft dit niet alleen te dragen
Wanneer een kinderwens steeds meer invloed krijgt op hoe je je voelt, kan het helpen om daar niet alleen mee te blijven rondlopen.
Met de gratis zelftest krijg je inzicht in hoeveel spanning, controle en onzekerheid je momenteel met je meedraagt.