Je doet er alles aan om zwanger te worden. Maar wat als een nieuw leven óók ruimte vraagt?
Moet je positief blijven als zwanger worden niet lukt?
“Je moet positief blijven.”
Ik weet niet hoe vaak ik die woorden tijdens mijn kinderwens heb gehoord.
Vooral mijn ouders zeiden het tegen me.
En ergens begreep ik dat ook. Zij hebben er zelf zeven jaar over gedaan om zwanger te worden van mij. Ze wisten dus hoe lang en onzeker een kinderwens kan zijn.
Maar tegelijkertijd dacht ik vaak:
Dat is wel heel makkelijk gezegd.
Want positief blijven is geen schakeltje dat je even omzet.
En eerlijk gezegd was ik tijdens mijn kinderwens vaak helemaal niet positief.
Ik was boos. Soms zelfs agressief. Ik was jaloers op vrouwen bij wie het wél lukte. Ik was verdrietig, bang, teleurgesteld en soms vooral heel erg wanhopig.
Natuurlijk zou ik nu graag willen zeggen dat ik het krachtige voorbeeld was van een vrouw die haar kinderwenstraject vol vertrouwen en positiviteit doorliep.
Maar zo was het niet.
Er waren goede dagen. Momenten waarop ik hoop voelde, lekker in mijn vel zat en dacht: het komt goed.
Maar er waren ook heel veel andere dagen.
En juist wanneer ik hoorde dat ik positief moest blijven, voelde het soms alsof er voor al die andere gevoelens geen ruimte was.
Moet je positief blijven als zwanger worden niet lukt?
Nee. Je hoeft verdriet, boosheid, angst of jaloezie niet weg te drukken omdat je zwanger wilt worden. Positief blijven is geen voorwaarde die je eerst moet beheersen. Voor mij werd juist belangrijker om te erkennen wat ik werkelijk voelde.
Moet je positief blijven als zwanger worden niet lukt?
Nee. Je hoeft niet voortdurend positief te zijn omdat je zwanger wilt worden.
Boosheid, angst, verdriet, jaloezie of teleurstelling zijn geen bewijs dat jij iets verkeerd doet. En ik vind het belangrijk om niet de boodschap te geven dat je negatieve gedachten simpelweg de reden zijn waarom een zwangerschap uitblijft.
Een onvervulde kinderwens kan juist een grote emotionele impact hebben. Binnen de fertiliteitszorg wordt daarom ook expliciet aandacht gevraagd voor de psychosociale behoeften en het welzijn van mensen met vruchtbaarheidsproblemen.
Dat onderscheid vind ik belangrijk:
Je hebt niet moeilijke gevoelens omdat je tekortschiet in positief denken. Je kunt moeilijke gevoelens hebben omdat wat je meemaakt gewoon ontzettend moeilijk is.
Ik wou dat ik dat destijds beter had begrepen.
Ik ging op zoek naar mijn positiviteit
Want ik nam het advies wél serieus.
Ik ging mediteren. Ik deed affirmaties. Ik probeerde mezelf weer in een positieve mindset te krijgen.
Maar vaak voelde het helemaal niet alsof die woorden over mij gingen.
Ik kon tegen mezelf zeggen dat ik vertrouwen had, terwijl ik diep vanbinnen doodsbang was dat het nooit zou lukken.
Ik kon een meditatie aanzetten om rustiger te worden, terwijl ik eigenlijk woedend was.
Die positiviteit paste op zo'n moment gewoon niet bij wat ik werkelijk voelde.
En als er dan weer een tegenslag kwam, sloegen de wanhoop en teleurstelling opnieuw toe.
Er was één gedachte die steeds terugkwam:
Wat is er mis met mij?
En vervolgens deed ik iets waar ik heel goed in was.
Ik raapte mezelf bij elkaar.
En ging door.
Mijn kinderwens werd iets wat ik moest fixen
Ik nam me regelmatig voor om het allemaal even “los te laten”.
Even niet bezig zijn met zwanger worden.
Maar soms zat ik diezelfde dag alweer op internet.
Verhalen van andere vrouwen lezen. Zoeken naar een andere methode. Een nieuw supplement. Een ander dieet. Een andere lifestyle.
Als iemand ergens schreef dat iets haar had geholpen, dacht ik:
Misschien moet ik dat ook proberen.
En dus probeerde ik het.
Lukte dat niet? Dan zocht ik weer verder.
Er moest toch ergens iets zijn wat ik nog niet had gedaan?
Achteraf begrijp ik heel goed waarom ik dat deed.
Ik ben gewend om hard te werken voor wat ik wil. Als iets belangrijk voor me is, zet ik me ervoor in.
En ik wilde niets liever dan een kindje.
Daarbij speelde nog iets anders.
Ik wilde later nooit tegen mezelf hoeven zeggen:
Had ik dit maar geprobeerd.
Dus wilde ik alles gedaan hebben.
Tegenslag.
Teleurstelling.
Mezelf bij elkaar rapen.
Nieuwe oplossing zoeken.
En weer door.
Rust was er eigenlijk niet.
Pas jaren later ontdekte ik iets over mezelf waardoor ik ineens veel beter begreep waarom “laat het los” bij mij nauwelijks werkte.
Human Design hielp me later begrijpen waarom ik maar bleef proberen
Human Design kende ik in die periode nog niet.
Nu wel.
En met wat ik inmiddels over mezelf weet, kan ik met veel meer begrip kijken naar de vrouw die ik toen was.
Ik heb binnen Human Design een 3/5-profiel. Binnen Human Design wordt dit profiel onder andere geassocieerd met leren door te experimenteren: proberen, ervaren wat wel en niet werkt, vallen, opstaan en opnieuw proberen.
Als ik terugkijk naar mijn kinderwens, herken ik mezelf daar enorm in.
Want dat was precies wat ik deed.
Ik probeerde iets.
Het werkte niet.
Dus zocht ik iets anders.
Daarnaast heb ik binnen Human Design een gedefinieerd hart- en wortelcentrum. In de manier waarop ik Human Design gebruik, herken ik daarin mijn wilskracht, daadkracht en mijn neiging om ergens volledig voor te gaan als ik iets écht graag wil.
En ik wilde niets liever dan zwanger worden.
Achteraf begrijp ik daarom beter waarom “laat het gewoon even los” voor mij helemaal niet zo eenvoudig was.
Human Design gaf me geen excuus voor wat ik deed. Het gaf me begrip voor wat ik deed.
Ik hoef niet meer boos of teleurgesteld te zijn in mezelf omdat ik mijn kinderwens niet zomaar kon uitzetten.
Ik hoef mezelf ook niet te verwijten dat ik bleef zoeken en proberen.
Als ik iets heel graag wil, ga ik ervoor.
Wat ik achteraf wél anders had willen doen, is beter luisteren naar wat er ondertussen óók in mij gebeurde.
Naar mijn verdriet.
Mijn boosheid.
Mijn angst.
Mijn teleurstelling.
In plaats van die gevoelens zo snel mogelijk opzij te zetten en alweer op zoek te gaan naar het volgende wat ik kon proberen.
Achteraf kijk ik anders naar positief blijven
Met de kennis die ik nu heb, denk ik niet dat ik destijds nóg harder op zoek had moeten gaan naar positiviteit.
Ik denk dat ik beter naar mijn echte gevoelens had mogen luisteren.
Niet omdat verdriet, boosheid of stress automatisch de reden waren dat ik niet zwanger werd.
Maar omdat die gevoelens er wél waren.
En iedere keer dat ik mezelf bij elkaar raapte en doorging, probeerde ik ze eigenlijk zo snel mogelijk weer achter me te laten.
Misschien had ik niet nóg een affirmatie nodig.
Misschien had ik soms gewoon moeten kunnen zeggen:
Ik ben woedend.
Ik ben jaloers.
Ik vind dit ontzettend oneerlijk.
Ik ben bang dat het nooit gaat gebeuren.
Zonder dat iemand — inclusief ikzelf — daar onmiddellijk iets positiefs van hoefde te maken.
Maar werd ik dan zwanger omdat ik uiteindelijk “losliet”?
Hier wil ik heel duidelijk over zijn.
Er zijn in mijn eigen verhaal momenten geweest waarop zwanger worden juist gebeurde in een periode waarin mijn kinderwens minder mijn dagen beheerste.
Achteraf heeft me dat enorm aan het denken gezet.
Maar ik kan niet zeggen dat ik zwanger werd omdat ik losliet of omdat ik minder stress had.
En ik wil ook niet dat een vrouw die dit leest daar een nieuwe opdracht van maakt:
Zie je wel. Ik ben er te veel mee bezig. Nu moet ik leren loslaten, anders word ik niet zwanger.
Dan wordt loslaten gewoon het volgende ding dat je moet proberen om het “goed” te doen.
Ook professionele richtlijnen erkennen dat proberen zwanger te worden psychisch belastend kan zijn. Zo beschrijft de ASRM dat vruchtbaarheidsbewustzijn voor sommige vrouwen bekrachtigend kan zijn, maar bij anderen juist onnodige stress kan geven; strak plannen rond de ovulatie kan bovendien invloed hebben op seksuele tevredenheid en spontaniteit.
Dat is iets anders dan zeggen:
“Je bent te gestrest en daarom word je niet zwanger.”
Die conclusie wil ik niet trekken.
Misschien hoef je je kinderwens helemaal niet los te laten
Dit is misschien wel een van de dingen waar ik inmiddels het meest anders naar kijk.
Waarom vertellen we een vrouw die ontzettend graag een kindje wil eigenlijk dat ze haar kinderwens moet loslaten?
Ze wil een kindje.
Natuurlijk is ze ermee bezig.
Natuurlijk doet een negatieve zwangerschapstest pijn.
Natuurlijk kan ze jaloers zijn als iemand anders vertelt dat ze zwanger is.
Natuurlijk kan ze bang zijn dat het haar nooit gaat gebeuren.
Misschien is het doel dus helemaal niet om je kinderwens los te laten.
En ook niet om jezelf minder te laten verlangen naar een kindje.
De vraag die ik interessanter vind is:
Kun je heel graag zwanger willen worden en tegelijkertijd ruimte geven aan alles wat er tijdens die kinderwens in jou gebeurt?
Voor mij zit daar inmiddels een belangrijk verschil.
Ruimte voor nieuw leven betekent niet dat je altijd positief moet zijn
Dit is ook onderdeel geworden van mijn visie op Ruimte Voor Leven.
Ruimte betekent voor mij niet dat je alleen maar rustig, ontspannen en positief moet zijn.
Er mag óók ruimte zijn voor boosheid.
Voor verdriet.
Voor jaloezie.
Voor angst.
Voor de gedachte dat je er helemaal klaar mee bent.
En ja, misschien moet je soms gewoon even alles eruit gooien.
Niet omdat het uiten van negatieve gevoelens ervoor zorgt dat je zwanger wordt.
Maar omdat je niet óók nog hoeft te vechten tegen wat je werkelijk voelt.
Dat is een groot verschil.
Je hoeft je kinderwens niet te fixen. En je hoeft jezelf ook niet te fixen.
Je mag onderzoeken wat er bij jou gebeurt terwijl je zo ontzettend hard probeert om dat ene te bereiken wat je het allerliefste wilt.
Dat is ook hoe ik tegenwoordig naar vrouwen met een onvervulde kinderwens kijk in mijn begeleiding.
Niet met de vraag:
“Hoe krijgen we jou positiever?”
Maar veel eerder:
“Wat gebeurt er eigenlijk allemaal bij jou terwijl je probeert zwanger te worden?”
Herken je dat je kinderwens steeds meer van je leven bepaalt?
Lees hoe ik vrouwen begeleid wanneer zwanger worden niet vanzelf gaat.
→ Ontdek mijn kinderwensbegeleiding
Wat kun je doen als positief blijven niet lukt?
Misschien hoef je daar dus niet onmiddellijk iets aan te doen.
Als je verdrietig bent, mag je eerst erkennen dat je verdrietig bent.
Als je jaloers bent, hoef je jezelf daar niet meteen voor te veroordelen.
Als je boos bent omdat iemand voor de zoveelste keer zegt dat je het moet loslaten, mag die boosheid er misschien gewoon even zijn.
En als je merkt dat je na iedere teleurstelling direct weer op Google zit om het volgende supplement, dieet of de volgende methode te zoeken, kun je jezelf eens iets anders vragen:
Waar heb ik op dit moment eigenlijk behoefte aan?
Niet:
Wat kan ik nog meer doen om zwanger te worden?
Maar:
Wat gebeurt er nu met mij?
Voor mij is dát ruimte maken.
Niet stoppen met verlangen.
Niet opgeven.
Niet doen alsof je kinderwens er niet is.
Maar naast het verlangen naar een kindje ook ruimte laten bestaan voor jou en voor wat er werkelijk gebeurt.
Is stress de reden dat zwanger worden niet lukt?
Ik vind dit belangrijk genoeg om apart te benoemen.
Een onvervulde kinderwens mag niet automatisch worden teruggebracht tot stress, negatieve gedachten of emoties.
Vruchtbaarheidsproblemen kunnen verschillende oorzaken hebben en wanneer zwanger worden langere tijd uitblijft, kan medisch onderzoek aangewezen zijn. De ASRM definieert infertiliteit op basis van onder meer medische, seksuele en reproductieve geschiedenis, leeftijd, lichamelijke bevindingen en diagnostisch onderzoek.
Tegelijkertijd is de emotionele impact van een onvervulde kinderwens reëel. ESHRE heeft daar zelfs aparte richtlijnen voor psychosociale zorg binnen fertiliteitszorg voor ontwikkeld. Daarin is onder meer aandacht voor angst, depressie, stress, coping en kwaliteit van leven tijdens een fertiliteitstraject.
Voor mij kunnen die twee dingen dus naast elkaar bestaan:
De medische kant verdient goede medische zorg.
En jij als vrouw verdient aandacht voor wat deze kinderwens met jou doet.
Het één hoeft het ander niet te vervangen.
Kinderwensbegeleiding betekent voor mij niet dat jij moet leren loslaten
Misschien is dat uiteindelijk wat ik je met deze blog het liefst wil meegeven.
Als zwanger worden niet lukt, hoef je bij mij niet binnen te komen met het doel om eindelijk eens positief genoeg te worden.
Je hoeft ook niet eerst te leren loslaten.
Je komt omdat je zwanger wilt worden.
Dat verlangen verliezen we niet uit het oog.
Binnen mijn Ruimte Voor Leven Methode™ kijk ik samen met vrouwen breder naar wat er tijdens hun kinderwens speelt. Daarbij kan ik onder andere werken met NEI, Human Design, familieopstellingen en regulatie van het zenuwstelsel.
Niet om alsnog een verborgen emotionele oorzaak te vinden waarom je niet zwanger bent.
Maar om te onderzoeken wat er bij jou aandacht vraagt terwijl je probeert zwanger te worden.
Want als ik één ding tegen de Inge van toen zou willen zeggen, is het misschien wel dit:
Je hoeft niet nóg harder je best te doen om positief te blijven.
Misschien mag je juist eens stoppen met jezelf bij elkaar rapen.
Voelen wat er werkelijk is.
Daar ruimte aan geven.
En daarna zien wat jij nodig hebt.
Een nieuw leven vraagt om ruimte.
En voor mij betekent dat inmiddels ook:
ruimte voor alles wat er onderweg naar dat nieuwe leven in jou gebeurt.
Herken je jezelf hierin?
Misschien probeer je al langere tijd zwanger te worden. Misschien zit je in een IVF-, ICSI- of IUI-traject. Misschien is er geen duidelijke medische oorzaak gevonden. Of misschien merk je vooral dat je kinderwens steeds meer van je leven bepaalt.
Als je benieuwd bent naar mijn manier van werken, kun je eerst vrijblijvend met me kennismaken.
Ik luister naar waar jij nu staat, je kunt je vragen stellen en ik vertel je eerlijk of de Ruimte Voor Leven Methode™ volgens mij bij jouw situatie past.
Geen behandeling. Geen verplichting. Gewoon kennismaken en kijken of het klopt.