Je doet er alles aan om zwanger te worden. Maar wat als een nieuw leven óók ruimte vraagt?
Een positieve zwangerschapstest, maar een lege baarmoeder: wat heb ik eigenlijk verloren?
Ik had een positieve zwangerschapstest.
En zoals dat bij mij ging, gebeurde er op dat moment meteen van alles.
Blijdschap. Hoop. Vooruitkijken.
Ik was zwanger.
Tenminste, dat dacht ik.
Ik verloor een paar druppels bloed. Niet veel. Maar genoeg om me onzeker te maken.
Dus kwam er een echo.
Ik weet nog goed wat de echoscopist zei:
“Ik zie geen zwangerschap, de baarmoeder is leeg.”
Ik begreep het niet.
Ik had toch een positieve zwangerschapstest gehad?
Dus vroeg ik:
“Heb ik dan een miskraam gehad?”
Het antwoord was:
“Dat weet ik niet, maar je bent in ieder geval niet zwanger.”
En daar stond ik dan.
Niet zwanger.
De blijdschap die er daarvoor nog was geweest, was in één klap weg.
Van een positieve zwangerschapstest naar een lege baarmoeder
Wat er medisch precies is gebeurd, weet ik tot op de dag van vandaag niet.
En ik wil daar achteraf geen diagnose op plakken die destijds niet is gesteld.
Wat ik wél weet, is wat er in mij gebeurde.
Er was eerst die positieve test.
Dat ene moment dat ineens alles veranderde.
Er was blijdschap. Er was hoop. Ik begon in mijn hoofd al een beetje vooruit te kijken.
En toen:
Bam. Met beide voeten terug op de grond.
De zwangerschap die ik dacht te hebben, was er niet meer.
Of in ieder geval: op de echo was geen zwangerschap in mijn baarmoeder te zien.
Wat er precies was gebeurd?
Ik wist het niet.
En juist dát vond ik zo verwarrend.
Kun je een positieve zwangerschapstest hebben terwijl er op de echo niets te zien is?
Ja. Een positieve zwangerschapstest terwijl er op een echo geen zwangerschap in de baarmoeder zichtbaar is, kan verschillende verklaringen hebben. Het kan bijvoorbeeld nog te vroeg zijn om de zwangerschap op een echo te zien. Er kunnen ook andere medische verklaringen zijn, waaronder een zwangerschap buiten de baarmoeder. Daarom is het belangrijk dat een arts, verloskundige of gynaecoloog beoordeelt wat er in jouw situatie aan de hand is.
Dit artikel gaat over mijn persoonlijke ervaring en is geen medische uitleg of diagnose.
In mijn eigen situatie kreeg ik destijds geen duidelijk antwoord op de vraag wat er precies was gebeurd.
En misschien is dat achteraf juist waarom deze ervaring me zo is bijgebleven.
Want als niemand je precies kan vertellen wat je hebt verloren...
mag je er dan wel verdriet om hebben?
Maar waar heb je dan eigenlijk verdriet om?
Achteraf vind ik dit een van de ingewikkelde kanten van zwangerschapsverlies.
We willen zo graag begrijpen wat er is gebeurd.
Was het een miskraam?
Was de zwangerschap al eerder gestopt?
Hoe ver was ik dan?
Was ik wel echt zwanger?
Alsof het verdriet pas bestaansrecht krijgt wanneer we precies kunnen uitleggen wat we hebben verloren.
Maar zo werkt gevoel voor mij niet.
Ik had een positieve zwangerschapstest gezien.
Voor mij betekende dat op dat moment:
Ik ben zwanger.
En daar hoorde onmiddellijk iets bij.
Hoop.
Verwachting.
Een beeld van wat misschien zou komen.
En dat was ineens weg.
Daar hoefde niemand eerst een medische naam aan te geven voordat het pijn mocht doen.
“Maar het was nog zo vroeg”
Ik hoor iets vergelijkbaars regelmatig van vrouwen.
“Het was nog maar heel vroeg.”
Of:
“Andere vrouwen maken veel erger mee.”
Of zelfs:
“Ik weet niet of ik het wel echt een miskraam mag noemen.”
En ik begrijp waar die gedachten vandaan komen.
Ik heb ze zelf ook gekend.
Maar tegenwoordig kijk ik daar anders naar.
Waarom zouden we eerst moeten bewijzen dat ons verlies groot genoeg is voordat we er verdriet om mogen hebben?
Misschien wist je pas een paar dagen dat je zwanger was.
Misschien was er nog geen echo geweest.
Misschien was er op de echo nog niets te zien.
Of misschien bleef, zoals bij mij, onduidelijk wat er precies was gebeurd.
Dat verandert niet dat er voor jou iets was veranderd vanaf het moment dat je die positieve test zag.
Misschien dacht je:
Er komt een kindje.
En vervolgens bleek de werkelijkheid anders.
Dat verschil kan enorm zijn.
Mag je verdriet hebben als niet duidelijk is wat er met de zwangerschap is gebeurd?
Ja.
Je verdriet hoeft voor mij niet afhankelijk te zijn van hoe lang je zwanger was, wat er op een echo zichtbaar was of welke medische naam uiteindelijk aan jouw ervaring wordt gegeven.
Een zwangerschap kan vanaf het moment dat je ervan weet al verwachtingen, beelden en gevoelens oproepen.
Als dat ineens verandert, mag dat iets met je doen.
Ook Thuisarts beschrijft dat zwangerschapsverlies verschillende emoties kan oproepen en dat iedereen daar anders op reageert.
Je hoeft jouw verdriet niet eerst te vergelijken met dat van iemand anders om te bepalen of het er mag zijn.
Mijn eerste miskraam veranderde iets in mij
Dit was niet mijn eerste ervaring met zwangerschapsverlies.
Mijn eerste zwangerschap begon voor mij op een roze wolk.
Ik was zó blij.
Een miskraam was eerlijk gezegd nog niet eens bij me opgekomen. Ik leefde in het hier en nu en dacht vooral aan het kindje dat zou komen.
En toen kreeg ik een miskraam.
Van het ene op het andere moment was die onbevangenheid weg.
Vanaf dat moment kwamen er twijfel, angst en gepieker.
Bij een volgende zwangerschap durfde ik niet meer zomaar vooruit te kijken of plannen te maken.
Want steeds was daar die gedachte:
Wat als het weer misgaat?
Een positieve zwangerschapstest betekende vanaf dat moment voor mij niet meer automatisch alleen maar blijdschap.
Ik wist inmiddels dat het ook anders kon lopen.
Dat je het ene moment denkt dat je wereld gaat veranderen en korte tijd later met lege handen kunt staan.
Die kennis neem je mee.
En toen ik later opnieuw een positieve zwangerschapstest had en vervolgens te horen kreeg dat mijn baarmoeder leeg was, kwam dat opnieuw keihard binnen.
Je hoeft jouw verdriet niet kleiner te maken
Misschien is dat uiteindelijk een van de belangrijkste dingen die mijn eigen ervaringen mij hebben geleerd.
Niet hoe je een miskraam moet verwerken.
Niet hoeveel tijd ervoor staat.
En al helemaal niet dat je eerst iets moet oplossen voordat je opnieuw zwanger mag proberen te worden.
Wel dit:
Je hoeft niet met jezelf in discussie over de vraag of jouw verdriet gerechtvaardigd is.
Ik hoor vrouwen die ik begeleid soms tegen mij zeggen:
“Maar mijn miskraam is natuurlijk niet zo erg als wat jij hebt meegemaakt.”
En daar ben ik het niet mee eens.
Je hoeft jouw verdriet niet kleiner te maken omdat iemand anders iets anders heeft meegemaakt.
Je kunt rationeel weten dat miskramen voorkomen.
Je kunt begrijpen wat een arts je uitlegt.
Je kunt weten dat er misschien opnieuw een zwangerschap komt.
Maar op dat moment is er iets gebeurd wat jou verdriet doet.
Je was zwanger. Je was blij. Misschien maakte je al plannen. En ineens was dat voorbij.
Dat mag verdriet doen.
Punt.
En misschien wil je gewoon weer zwanger worden
Ook daar wil ik iets over zeggen.
Want aandacht geven aan wat er is gebeurd, betekent voor mij niet dat je maandenlang met je verlies bezig moet zijn.
Misschien wil jij helemaal niet uitgebreid stilstaan.
Misschien denk je vooral:
Ik wil gewoon opnieuw zwanger worden.
Ook dat mag er zijn.
Verdriet om wat er is gebeurd en verlangen naar een nieuw kindje sluiten elkaar niet uit.
Je hoeft niet eerst volledig “klaar” te zijn met je miskraam voordat je opnieuw naar een kindje mag verlangen.
De ene vrouw wil praten.
De andere wil verder.
Een volgende vrouw wil allebei.
En soms denk je dat je allang verder bent, totdat een nieuwe positieve zwangerschapstest, een echo, een uitgerekende datum of iets anders ineens weer iets bij je raakt.
Er bestaat voor mij geen stappenplan voor hoe jij je na een miskraam zou moeten voelen.
Wat mijn eigen miskramen betekenen voor mijn werk
Ik ben Inge Gesthuizen, kinderwensbegeleider bij Innergy Balance en ontwikkelaar van de Ruimte Voor Leven Methode™.
Ik begeleid vrouwen bij wie zwanger worden niet vanzelf gaat, onder andere tijdens een fertiliteitstraject en na een miskraam.
Mijn eigen ervaringen spelen mee in hoe ik naar die begeleiding kijk.
Niet omdat jouw verhaal hetzelfde is als het mijne.
Niet omdat ik vanuit mijn eigen ervaring kan bepalen wat jij voelt.
En ook niet omdat ik geloof dat je een miskraam eerst moet “verwerken” om opnieuw zwanger te kunnen worden.
Jij komt bij mij met jóúw verhaal.
Misschien probeer je opnieuw zwanger te worden.
Misschien ben je inmiddels opnieuw zwanger en merk je dat de angst is meegekomen.
Misschien ligt je miskraam al langer achter je en merk je pas nu hoeveel die ervaring met je heeft gedaan.
Of misschien weet je helemaal niet wat je ermee wilt.
Daar kijken we samen naar.
Binnen mijn Ruimte Voor Leven Methode™ betekent ruimte voor nieuw leven niet dat je moet vergeten wat eraan voorafging.
Soms begint die ruimte met aandacht voor wat er eerst is gebeurd.
Niet om je verdriet weg te krijgen.
Niet om een volgende zwangerschap maakbaar te maken.
Maar om te erkennen:
Dit is gebeurd.
Dit heeft iets met mij gedaan.
En ik hoef dat niet kleiner te maken.
— Inge
Begeleiding na een miskraam
Merk je dat jouw miskraam nog met je meegaat terwijl je opnieuw probeert zwanger te worden? Of ben je opnieuw zwanger en merk je dat de onbevangenheid van daarvoor verdwenen is?
Op mijn pagina over begeleiding na een miskraam lees je meer over mijn visie en mijn manier van werken.
Wil je eerst weten of mijn begeleiding bij jou past? Dan kun je vrijblijvend met mij kennismaken.
Medische informatie: Thuisarts – zwangerschap buiten de baarmoeder