Sinds mijn miskraam was een toiletbezoek nooit meer gewoon

Vroeger dacht ik nooit na over een toiletbezoek.

Ik ging gewoon.

Dat veranderde op de dag dat ik voor het eerst zwanger was.

Ik was nog maar vijf weken zwanger toen ik tijdens mijn werk ineens bloed verloor. Het was niet veel. Ik had geen pijn en voelde me verder prima. Ik bleef rustig. Stiekem zocht ik op Google naar wat bloedverlies in het begin van een zwangerschap kon betekenen. De verhalen liepen zo uiteen dat ik mezelf geruststelde. Het zou vast meevallen.

Die middag ging ik nog langs een vriendin. Vol trots vertelde ik dat ik zwanger was. Ze begon te lachen en vertelde dat zij óók zwanger was. We stelden elkaar allerlei vragen. Hoe ver ben je? Hoe voel je je?

Ik vertelde haar dat ik wat bloedverlies had gehad en dat ik later die middag een afspraak had bij de gynaecoloog.

"Dat gebeurt heel vaak," zei ze. "Maak je geen zorgen. Dat komt vast goed."

Ik geloofde haar.

Een paar uur later kreeg ik te horen dat ik een miskraam had.

Vanaf dat moment was een toiletbezoek nooit meer gewoon.

Toen ik later opnieuw zwanger werd, voelde ik al een knoop in mijn maag zodra ik merkte dat ik naar de wc moest. Vaak stelde ik het zo lang mogelijk uit. Alsof ik het slechte nieuws nog even kon tegenhouden door de deur dicht te laten.

En als ik uiteindelijk toch ging, had ik een vast ritueel.

Ik keek eerst naar mijn ondergoed.

Was dat schoon, dan voelde ik heel even opluchting.

Daarna kwam het spannendste moment.

Ik pakte toiletpapier.

Veegde voorzichtig af.

En keek.

Als ook daar niets op zat, verscheen er vanzelf een glimlach. Soms bleef ik nog even zitten. Niet omdat ik moest. Maar omdat ik dat kleine moment waarop alles nog goed leek, zo lang mogelijk wilde vasthouden.

Zodra ik opstond, begon de twijfel opnieuw.

Het toilet vertelde me alleen iets over dat ene moment.

Niet over een uur.

Niet over morgen.

En al helemaal niet over de rest van mijn zwangerschap.

Soms ging ik juist steeds opnieuw naar de wc. Niet omdat het nodig was, maar omdat ik zeker wilde weten dat ik niets gemist had.

En op andere dagen vermeed ik de wc juist zo lang mogelijk.

Bang voor wat ik misschien zou aantreffen.

Tijdens mijn derde zwangerschap verloor ik op mijn werk een paar kleine druppels bloed.

Zo weinig dat ik het waarschijnlijk niet eens had gezien als ik niet standaard een inlegkruisje had gedragen.

Daarna stopte het meteen.

Er kwam niets meer.

Langzaam begon ik mezelf weer gerust te stellen.

Misschien viel het mee.

Een paar dagen later had ik mijn eerste echo.

De echoscopiste bleef stil.

Ze vertelde dat ze geen zwangerschap kon zien.

Mijn baarmoeder was leeg.

Ik vroeg hoe dat kon.

Ik had twee weken eerder nog een positieve zwangerschapstest.

Ja, ik had een paar druppels bloed verloren.

Maar kon dat dan alles zijn geweest?

Ze had geen verklaring.

Alleen de bevestiging dat er geen zwangerschap meer was.

Opnieuw spatte mijn bubbel uiteen.

Zelfs toen ik zwanger was van Milo, bleef die angst.

Iedere keer als ik naar de wc ging.

Iedere keer dat ik afveegde.

Iedere keer dat ik naar mijn ondergoed keek.

Pas na zijn geboorte verdween die knoop in mijn maag langzaam.

En toch...

Zelfs nu, jaren later, terwijl mijn kinderwens voorbij is, voel ik soms nog een vleugje van diezelfde angst.

Als ik ongesteld word.

Of juist als mijn menstruatie later komt dan verwacht.

Het duurt maar even.

Maar het verdriet en de spanning weten de weg nog steeds te vinden.

Lees ook: De eerste druppels bloed na mijn miskraam en Een positieve zwangerschapstest na mijn miskraam.