De positieve zwangerschapstest waar ik niet om kon juichen

De eerste keer dat ik een positieve zwangerschapstest zag, gilde ik het uit.

Ik rende de slaapkamer in.

Mijn hart bonkte in mijn keel.

Kijk!

Hij is positief!

Ik had me nooit afgevraagd of zwanger worden misschien niet vanzelf zou gaan. Nog minder had ik bedacht dat een zwangerschap ook weer kon eindigen. Een positieve test voelde als het begin van iets moois.

Jaren later stond ik opnieuw met een zwangerschapstest in mijn hand.

En ik zuchtte alleen maar.

Kerstavond

Het was 24 december 2020.

Nog geen twee maanden eerder had ik een miskraam gehad.

Dat jaar was ook het jaar waarin we afscheid hadden moeten nemen van onze zoon Felix.

We waren inmiddels overgestapt naar een andere fertiliteitskliniek. Op kerstavond had ik daar een intakegesprek. Niet omdat ik dacht dat ik zwanger was, maar omdat ik dacht dat we opnieuw moesten beginnen.

Opnieuw onderzoeken.

Opnieuw afspraken.

Opnieuw behandelingen.

De gynaecoloog maakte een echo van mijn baarmoeder.

Ze keek een tijdje naar het scherm.

"Je hebt een hele mooie eisprong gehad," zei ze.

Daarna zei ze bijna achteloos:

"Ik zou over een paar dagen toch even een zwangerschapstest doen."

Ik weet nog dat ik daar bijna geïrriteerd van werd.

Waarom zei ze dat?

Waarom gaf ze me hoop?

Ik wilde helemaal geen hoop.

Hoop was gevaarlijk geworden.

Ik had mezelf juist verteld dat het onmogelijk was.

De miskraam was nog maar net geweest.

Door de overstap naar de nieuwe fertiliteitskliniek gebruikte ik geen hormonen.

Mijn man was ook nog een tijd op zakenreis geweest.

Er was eigenlijk maar één kans geweest.

Dat kon toch bijna niet?

Ik besloot dat ik niet zou testen.

Niet voor het nieuwe jaar.

Ik wilde 2020 niet afsluiten met nóg een teleurstelling.

Toch nam ik een test mee

Op 30 december werd ik vroeg wakker.

Mijn man sliep nog.

Ik moest naar de wc.

In de kast lag nog een zwangerschapstest.

Ik bleef er even naar kijken.

Ik had mezelf beloofd te wachten tot januari.

Nog maar twee dagen.

Dat moest toch kunnen.

Toch pakte ik de test.

Niet omdat ik ineens dacht dat hij positief zou zijn.

Maar omdat de woorden van de gynaecoloog maar door mijn hoofd bleven gaan.

"Ik zou toch maar even testen."

Ik deed de badkamerdeur dicht.

Zoals altijd.

Achteraf vind ik het eigenlijk bijzonder dat ik iedere zwangerschapstest alleen deed.

Mijn man wist dat ik ging testen.

Hij had zonder twijfel naast me willen staan.

Toch deed ik de deur dicht.

Alsof dat vanzelfsprekend was.

Alsof ik eerst zelf moest kijken.

Alsof ik eerst zelf moest kunnen dragen wat er ook op die test zou verschijnen.

Wachten

Die paar minuten duren altijd langer dan ze werkelijk duren.

Ik weet niet meer of ik naar de test bleef kijken of juist expres wegkeek.

Ik weet alleen nog dat ik niet veel verwachtte.

Misschien beschermde ik mezelf daarmee.

Misschien was ik gewoon bang om opnieuw teleurgesteld te worden.

Toen keek ik.

Twee duidelijke strepen.

Niet vaag.

Niet twijfelend.

Gewoon overduidelijk positief.

De eerste keer dat ik een positieve zwangerschapstest zag, schreeuwde ik van blijdschap.

Nu niet.

Ik zuchtte.

Dat was alles.

Geen gejuich.

Geen lach.

Geen ongeloof.

Alleen een lange zucht.

Want op hetzelfde moment dacht ik maar één ding.

Nu heb ik weer iets wat ik kan verliezen.

De slaapkamer

Ik bleef nog even zitten.

Met de test in mijn hand.

Alsof ik nog niet klaar was om de badkamer uit te lopen.

Uiteindelijk verzamelde ik mijn moed.

Ik liep naar de slaapkamer.

Mijn man lag nog in bed.

"Ik heb toch getest."

Meer zei ik eerst niet.

"En hij is positief."

Hij keek me aan.

"Oké."

Niet omdat hij niet blij was.

Maar omdat hij meteen zag dat ik het niet was.

Of beter gezegd...

Dat ik het niet durfde te zijn.

Nog voordat ik iets kon zeggen, begon ik te huilen.

Natuurlijk was ik blij.

Hoe had ik níét blij kunnen zijn?

Na alles wat we hadden meegemaakt verlangde ik naar een zwangerschap.

Maar die blijdschap kreeg nauwelijks de ruimte.

De angst was sneller.

Groter.

Luidruchtiger.

Een positieve zwangerschapstest voelde niet langer als een eindpunt.

Hij voelde als het begin van maanden waarin alles weer mis kon gaan.

Niemand bereidt je daarop voor

Er wordt veel gesproken over de dag waarop je een positieve zwangerschapstest in handen hebt.

Over blijdschap.

Over verrassing.

Over geluk.

Maar bijna niemand vertelt dat je na een miskraam of na het verlies van een kindje ook iets heel anders kunt voelen.

Dat je naar twee streepjes kunt kijken en vooral bang bent.

Bang om opnieuw te verliezen.

Bang om weer hoop te krijgen.

Bang om opnieuw afscheid te moeten nemen.

En misschien is dat wel waarom ik iedere zwangerschapstest alleen deed.

Niet omdat ik alleen wilde zijn.

Maar omdat ik eerst zelf wilde weten hoeveel ruimte ik mezelf die dag mocht geven om te hopen.

Nu

Soms denk ik nog terug aan die ochtend.

Aan de stilte in de badkamer.

Aan de test in mijn hand.

Aan de paar stappen naar de slaapkamer.

Niet omdat ik de uitslag ben vergeten.

Maar omdat ik nooit had gedacht dat een positieve zwangerschapstest ooit zwaarder zou voelen dan een negatieve.

Misschien was ik die ochtend wel ontzettend blij.

Ik wist alleen niet meer hoe dat moest voelen.

Lees ook: De eerste druppels bloed na mijn miskraam en Na mijn miskraam werd elk toiletbezoek spannend.