De eerste druppels bloed

Er lagen witte badjassen klaar.

Mijn man was zich aan het omkleden in het hokje naast me. We waren op vakantie in Madagascar. Eigenlijk hadden we alweer thuis moeten zijn, maar onze terugvlucht was geannuleerd. Daardoor kregen we onverwacht nog twee dagen extra.

We besloten er iets moois van te maken.

De hoofdstad ontdekken.

Lekker samen lunchen.

En afsluiten met een massage.

Na ruim drie weken reizen leek dat een heerlijk idee.

Ik deed de deur van het kleedhokje achter me dicht en begon mijn kleren uit te trekken.

Toen ik mijn ondergoed uittrok, zag ik het meteen.

Een paar druppels bloed.

Niet veel.

Maar genoeg.

Ik bleef er even naar kijken.

Alsof het iets anders kon worden als ik maar lang genoeg bleef kijken.

Mijn man stond in het hokje naast me.

"Er zit bloed in mijn ondergoed."

Meer kreeg ik niet gezegd.

Hij vroeg niet door.

Hij zei alleen:

"Oké. Dan gaan we terug."

Ik trok mijn kleren weer aan.

De badjas bleef aan het haakje hangen.

De vrouwen achter de receptie waren ontzettend vriendelijk.

Mijn man legde uit dat we de massage wilden annuleren.

Ze knikten begripvol.

Volgens mij zeiden ze nog iets aardigs.

Ik weet het eigenlijk niet meer.

Ik zei niets.

In mijn hoofd was er nog maar één gedachte.

Dit gaat weer mis.

De wandeling terug naar het hotel kan ik me nauwelijks herinneren.

Alsof iemand dat stuk uit mijn geheugen heeft gewist.

Ik weet alleen nog dat ik het benauwd had.

Alsof ik niet diep genoeg kon ademhalen.

Terug op de hotelkamer kroop ik op bed.

Mijn man probeerde van alles.

Hij stelde voor om iets te gaan eten.

Misschien even naar buiten.

Misschien een stukje wandelen.

Ik wilde niets.

Ik wilde alleen blijven liggen.

En wachten.

Ik pakte mijn telefoon.

Ik begon te zoeken.

"Bloedverlies begin zwangerschap."

"Is bloedverlies normaal?"

"Zwanger en bloed."

Het ene verhaal stelde me gerust.

Het andere verhaal haalde die geruststelling een paar minuten later weer onderuit.

"Bij mij was het alleen een gesprongen vaatje."

"Bij mij begon mijn miskraam precies zo."

Iedere nieuwe pagina maakte de twijfel groter.

Ik zocht zelfs naar een gynaecoloog in Madagascar.

Alsof iemand daar kon voorkomen wat er misschien al gebeurde.

Ik wist eigenlijk wel beter.

Toch zocht ik door.

Alsof ik ergens een antwoord zou vinden dat alle andere antwoorden ongeldig maakte.

Het moeilijkste waren de momenten waarop ik naar de wc moest.

Eigenlijk durfde ik niet.

Want iedere keer dat ik ging, moest ik opnieuw kijken.

Ik bleef vegen.

Nog een keer.

En nog een keer.

Soms dacht ik dat het gestopt was.

Een paar uur later zag ik opnieuw een paar druppels.

En begon alles weer opnieuw.

Na mijn eerste miskraam was bloed geen bloed meer.

Bloed betekende slecht nieuws.

Mijn eerste miskraam begon ook met een paar druppels.

Daarvoor had ik nooit bedacht dat een zwangerschap zomaar kon eindigen.

Natuurlijk wist ik dat een miskraam bestond.

Maar het hoorde bij andere mensen.

Niet bij mij.

Totdat het mij overkwam.

Vanaf dat moment voelde iedere zwangerschap anders.

Tijdens de wachtweken was ik bang om ongesteld te worden.

En zodra ik zwanger was, was ik bang om het weer te verliezen.

Dat maakte een toiletbezoek ineens iets heel anders.

Ik droeg vaak een inlegkruisje.

Niet omdat dat nodig was.

Maar omdat ik bang was dat ik bloedverlies niet op tijd zou zien in donker ondergoed.

Ik hield mijn plas soms zo lang mogelijk op.

Alsof niet naar de wc gaan iets kon veranderen.

Alsof ik nog heel even kon uitstellen wat ik misschien zou aantreffen.

Het klinkt vreemd als ik het nu opschrijf.

Maar toen voelde het heel logisch.

Er was nog iets wat ik me pas veel later realiseerde.

Al die momenten op de wc beleefde ik alleen.

Mijn man was er altijd.

Bij ziekenhuisafspraken.

Bij echo's.

Bij gesprekken.

Bij teleurstellingen.

Maar niet daar.

Ik deed ook iedere zwangerschapstest alleen.

Nooit samen.

Ik liep altijd zelf naar de badkamer.

Keek eerst zelf.

En pas daarna vertelde ik hem wat er op de test stond.

Alsof ik het slechte nieuws eerst zelf moest opvangen.

Alsof ik hem daartegen wilde beschermen.

Of misschien dacht ik wel dat ik dat hoorde te kunnen.

Hij heeft me nooit gevraagd om het alleen te doen.

Sterker nog, ik weet zeker dat hij naast me was komen staan als ik dat had gevraagd.

Maar ik vroeg het nooit.

Achteraf vind ik dat misschien nog wel het meest verdrietige.

Niet dat ik alleen op die wc zat.

Maar dat ik dacht dat dat zo hoorde.

Die zwangerschap in Madagascar bleef.

De druppels bloed verdwenen weer.

Maar de angst verdween niet.

Die bleef nog heel lang met me meelopen.

En soms denk ik nog weleens terug aan die witte badjas die ongebruikt aan het haakje bleef hangen.

Niet omdat ik de massage zo graag had gewild.

Maar omdat een paar druppels bloed genoeg waren om alles wat mooi was die dag in één keer te laten verdwijnen.

En soms vraag ik me af hoeveel vrouwen dit herkennen, zonder dat ze het ooit hardop hebben verteld.

Lees ook: Een positieve zwangerschapstest na mijn miskraam en Na mijn miskraam werd elk toiletbezoek spannend.

Herken je de angst, de spanning of de voortdurende onrust tijdens je kinderwens? Dan is de Kinderwens Zelftest misschien een eerste stap om stil te staan bij wat jouw lichaam en hoofd je proberen te vertellen.