Als je al honderd keer hebt gehoord dat je het gewoon moet loslaten, hoe dan?
Het leven vóór Felix en het leven ná Felix
Soms voelt het alsof er twee versies van mij bestaan.
De vrouw die ik was voordat mijn zoon Felix overleed.
En de vrouw die daarna moest leren leven.
Ze lijken op elkaar.
Maar ze zijn niet hetzelfde.
Het leven vóór Felix
Voordat ik moeder wilde worden, voelde mijn leven vrij zorgeloos.
Mijn wereld draaide om mijn relatie, mijn werk, reizen, uit eten gaan en plannen maken voor de toekomst.
Natuurlijk kende ik verdriet en tegenslagen, zoals iedereen. Maar ik had nog nooit iets meegemaakt waarvan ik dacht: hoe kom ik hier ooit doorheen?
Ik geloofde dat sommige dingen gewoon vanzelfsprekend waren.
Dat als je gezond was en alles goed verliep, je kindje uiteindelijk mee naar huis zou gaan.
Dat ernstige verliezen vooral gebeurden in de verhalen van andere mensen.
Niet in dat van mij.
De dag waarop alles veranderde
Op 30 mei 2020 veranderde alles.
Niet alleen omdat mijn zoon Felix overleed.
Maar omdat ook mijn oude leven stopte.
Vanaf dat moment bestond er een leven vóór Felix.
En een leven ná Felix.
De eerste weken leefden we op de automatische piloot.
Er moest van alles geregeld worden.
De uitvaart.
Bezoek.
Kaartjes.
Bloemen.
Foto's.
Verhalen.
En ondertussen probeerde ik te begrijpen wat er eigenlijk gebeurd was.
Maar pas toen de wereld langzaam weer verder ging, begon ik te voelen hoe groot het verlies werkelijk was.
Een moeder zonder baby
Wat ik misschien wel het moeilijkste vond, was dat mijn lichaam niet wist wat er gebeurd was.
Ik was net bevallen.
Mijn lichaam herstelde van een zwangerschap.
Mijn hormonen deden wat hormonen na een bevalling doen.
Alles in mijn systeem wist dat ik moeder was geworden.
Behalve mijn armen.
Die waren leeg.
Dat voelde soms bijna onwerkelijk.
Ik was moeder.
Maar zonder baby.
Een situatie waarvan ik vóór Felix niet eens wist dat die bestond.
Iedereen ging verder. Wij niet.
Na een tijdje ging het leven van andere mensen weer door.
Logisch ook.
Maar voor mij voelde het alsof de tijd stil was blijven staan.
Mensen gingen weer werken.
Maakten plannen.
Boekten vakanties.
Vierden verjaardagen.
En ik probeerde simpelweg de dag door te komen.
Ik ontdekte hoe eenzaam verlies kan zijn.
Niet omdat mensen niet om je geven.
Maar omdat niemand precies kan voelen wat jij voelt.
De vrouw die ik was, bestaat niet meer
Lange tijd wilde ik terug naar wie ik vroeger was.
Naar de zorgeloze versie van mezelf.
De vrouw die vanzelfsprekend naar de toekomst keek.
Die niet wist hoe kwetsbaar het leven kon zijn.
Maar ergens onderweg realiseerde ik me iets.
Die vrouw komt niet terug.
Niet omdat er iets mis is.
Maar omdat verlies je verandert.
Ik kijk anders naar het leven.
Anders naar geluk.
Anders naar tijd.
Anders naar wat werkelijk belangrijk is.
Niet beter.
Niet slechter.
Anders.
Zwanger na verlies
Toen ik later opnieuw zwanger werd van Milo, dacht ik dat de angst misschien zou verdwijnen.
Maar vertrouwen werkt niet zo.
Ik was dankbaar.
Blij.
Hoopvol.
En tegelijkertijd doodsbang.
Ik leerde dat liefde en angst soms naast elkaar kunnen bestaan.
Dat je kunt hopen én bang kunt zijn.
Dat je kunt genieten én verdriet met je meedragen.
En dat die gevoelens elkaar niet uitsluiten.
Waarom Innergy Balance bestaat
Als ik terugkijk, zie ik dat het verlies van Felix mij niet alleen heeft veranderd als moeder.
Het heeft mij ook veranderd als mens.
Ik weet hoe het voelt om jezelf kwijt te raken in verdriet.
In onzekerheid.
In een kinderwens.
In een fertiliteitstraject.
Ik weet hoe eenzaam het kan voelen wanneer de buitenwereld verder gaat en jij achterblijft met alles wat je voelt.
Juist daarom bestaat Innergy Balance.
Niet omdat ik alle antwoorden heb.
Maar omdat ik weet hoe belangrijk het is dat er iemand tegenover je zit die begrijpt hoe groot de impact kan zijn van verlies, verlangen en onzekerheid.
Een plek waar je niets hoeft uit te leggen.
Waar je niet sterk hoeft te zijn.
Waar alles wat je voelt er mag zijn.
Felix blijft onderdeel van mijn verhaal
Mensen vragen weleens of het verdriet ooit overgaat.
Daar heb ik geen eenvoudig antwoord op.
Wat ik wel weet, is dat liefde niet verdwijnt.
Felix blijft onderdeel van mijn leven.
Van mijn gezin.
Van mijn verhaal.
En ook van het werk dat ik vandaag doe.
Niet omdat ik vastzit in het verleden.
Maar omdat zijn leven mij heeft geleerd hoe waardevol het is wanneer iemand zich echt gezien voelt.
Misschien is jouw verhaal anders dan het mijne.
Misschien worstel je met een onvervulde kinderwens, een fertiliteitstraject, een miskraam of verlies.
Maar als er één ding is dat ik heb geleerd, dan is het dit:
Je hoeft niet alles alleen te dragen.
