Je doet er alles aan om zwanger te worden. Maar wat als een nieuw leven iets anders vraagt?
Ik durfde geen naam te kiezen
Tijdens mijn zwangerschap van Milo hadden we het meestal over kleintje.
Niet omdat we nog geen naam hadden bedacht.
Maar omdat ik geen naam dúrfde te kiezen.
Bij mijn eerste zwangerschap was dat heel anders.
Toen ik zwanger was van Felix, wist ik al vroeg welke naam ik mooi vond. Het voelde vanzelfsprekend. Alsof hij altijd al zo had moeten heten.
Na zijn overlijden veranderde dat.
Toen ik opnieuw zwanger werd, begon ik al snel na te denken over namen. Opvallend genoeg had ik meteen een lijstje met meisjesnamen die ik mooi vond.
Maar jongensnamen...
Daar vond ik er niet één van.
Eigenlijk vond ik er maar één mooi.
Felix.
Soms kreeg ik zelfs spijt dat we die naam al gebruikt hadden.
Niet omdat ik hem anders had willen noemen.
Maar omdat ik dacht dat ik nooit meer een naam zou vinden die hetzelfde gevoel opriep.
Geen enkele naam voelde goed genoeg.
Alsof iedere naam die ik bedacht automatisch verloor van de naam die al in mijn hart zat.
Toch was dat niet de enige reden.
Een naam voelde definitief.
Alsof je daarmee hardop uitsprak:
Hij is er.
En juist dat durfde ik niet.
Na alles wat we hadden meegemaakt voelde een naam alsof ik moest geloven dat deze baby zou blijven.
Die onzekerheid begon eigenlijk al op de dag dat ik opnieuw een positieve zwangerschapstest in handen had. Vanaf dat moment voelde iedere stap spannend. Lees ook hoe ik die positieve zwangerschapstest na mijn miskraam beleefde.
En dat geloof had ik niet meer.
Zolang hij geen naam had, voelde het alsof ik mezelf nog een klein beetje kon beschermen.
Alsof het afscheid minder pijn zou doen wanneer het opnieuw mis zou gaan.
Achteraf klinkt dat misschien vreemd.
Maar op dat moment voelde het logisch.
Mijn man voelde hetzelfde.
We zochten wel.
We noemden namen.
Maar iedere keer eindigde het gesprek hetzelfde.
"Nee..."
"Ook niet."
Geen enkele naam voelde mooi genoeg.
Ik wilde ook niet dat deze baby zijn hele leven in de schaduw van Felix zou staan.
Hij verdiende een naam die ik met net zoveel liefde en trots zou uitspreken.
Alleen wist ik niet of zo'n naam bestond.
Tot we op een avond samen naar de serie 24 zaten te kijken.
Een personage met een kleine rol werd aangesproken.
"Milo."
Ik voelde meteen iets.
Niet groot.
Niet bijzonder.
Gewoon...
Alsof die naam even bleef hangen.
Een paar minuten later keek mijn man me aan.
"Wat vind je van de naam Milo?"
Ik moest lachen.
Ik wist al dat hij dat ging vragen.
Die naam was mij ook opgevallen.
Toch zei ik niet meteen:
"Ja, dat is hem."
Ik twijfelde.
Was hij mooi genoeg?
Kon ik deze naam ooit met dezelfde liefde uitspreken als de naam Felix?
Uiteindelijk werd het Milo.
Later moesten we nog een tweede naam bedenken.
Omdat Milo met een M begon, net als Michel, wilde ik graag een tweede naam met een I.
Zo zouden zijn initialen M.I. worden.
Michel en Inge.
Na lang nadenken kwam ineens de naam Inaz in me op.
Ik weet nog steeds niet hoe.
Ik vond hem gewoon mooi.
Pas veel later ontdekte ik iets wat ik tijdens het kiezen helemaal niet had gezien.
Inaz is een anagram van Zian.
De tweede naam van Felix.
Alsof zijn grote broer toch nog een klein beetje met ons mee mocht.
Zelfs toen we zijn naam hadden gekozen, noemde ik hem nog niet zo.
Tijdens de zwangerschap bleef hij kleintje.
Pas na zijn geboorte werd hij echt Milo.
Misschien omdat ik hem toen eindelijk durfde te geloven.
Niet alleen een naam bleef uit.
Alles bleef uit.
Ook na iedere goede echo durfde ik niet echt vooruit te kijken. We vonden onze eigen manier om de opluchting even vast te houden. Lees ook waarom we na iedere goede echo bloemen kochten.
We regelden pas in de laatste week voor mijn bevalling een kinderopvang, terwijl ik wist dat er lange wachtlijsten waren.
Mijn moeder wilde graag een babykamer maken.
Ik hield dat af.
"Hij kan toch gewoon bij ons op de kamer slapen."
Maar zij bleef volhouden.
"Dat kan best. Maar hij mag ook een eigen kamertje hebben."
Ik wilde niet vooruitkijken.
Niet dromen.
Niet plannen.
Want plannen voelde alsof ik ervan uitging dat alles goed zou komen.
En dat durfde ik niet.
Die angst zat niet alleen in grote momenten. Zelfs een eenvoudig toiletbezoek kon me terugbrengen naar de angst voor opnieuw bloedverlies. Lees ook waarom elk toiletbezoek na mijn miskraam spannend werd.
Pas toen Milo geboren was, gezond in mijn armen lag en zorgvuldig was nagekeken door de kinderarts, voelde zijn naam eindelijk vanzelfsprekend.
Nu kan ik me geen mooiere naam meer voorstellen.
Meer uit mijn verhaal