Begeleiding bij kinderwens wanneer zwanger worden uitblijft
Een week met Felix
moeder worden en meteen weer loslaten
Een verhaal over moeder worden. En hem in dezelfde week alweer moeten loslaten.
In aanloop naar Wereldlichtjesdag wil ik het verhaal delen van mijn zoontje Felix.
Een verhaal over moeder worden, een baby verliezen en rouwen om je kind.
Dit is ook de reden waarom ik in mijn praktijk Innergy Balance Therapy in Den Haag vrouwen begeleid met rouw, miskramen en een onvervulde kinderwens.
De geboorte van Felix
Felix werd geboren op 23 mei 2020. Midden in coronatijd.
In de maanden daarvoor waren er veel zwangerschappen en geboortes in mijn omgeving.
Vriendinnen, collega’s, kennissen.
Ik luisterde naar hun geboorteverhalen, feliciteerde ze, bekeek de foto’s van hun pasgeboren baby’s.
Ik leefde mee met hun roze wolk.
In mei was het mijn beurt.
Een voldragen zwangerschap, een mooie bevalling
Na een voldragen zwangerschap en een prachtige bevalling werd Felix geboren.
Het moment waar ik zo lang naar had uitgekeken.
Maar een paar seconden na zijn geboorte werd hij bij me weggehaald.
Hij kreeg geen adem, hij had het benauwd.
Naast het bed waarop ik lag bij te komen van de bevalling, werd hij gereanimeerd.
Er kwamen steeds meer dokters de kamer binnen.
Niemand kon me vertellen wat er precies aan de hand was, of hoelang het zou duren.
Iedereen leek rustig, en dus probeerde ik dat ook te blijven.
Maar ik zag de paniek in de ogen van mijn man.
Ik voelde: dit is niet goed.
De reanimatie duurde een eeuwigheid in mijn beleving.
Ik mocht dichterbij komen, zijn kleine handje vasthouden.
Hij deed niets. Geen geluid, geen beweging.
Na ongeveer veertig minuten lukte het om de zuurstofslang te bevestigen.
Felix lag aan de beademing.
De ambulance werd gebeld om hem over te brengen naar het Sophia Kinderziekenhuis in Rotterdam.
Daar zou hij op de NICU komen te liggen.
De week van Felix
De week op de NICU: een bubbel zonder roze wolk
In het Sophia kregen we een kamer in het ziekenhuis.
We konden de hele dag naar Felix toe.
We waren met z’n drieën: Felix, mijn man en ik.
Maar door corona mocht verder niemand bij hem komen.
Geen opa’s en oma’s, geen vrienden, geen kraambezoek.
We vroegen ons af:
Laten we onze vrienden en familie weten dat Felix geboren is?
Eten we beschuit met muisjes?
Het voelde niet als een geboorte.
Geboorte hoort licht te zijn, vol bezoek, cadeautjes, foto’s en verhalen.
Dit was geen roze wolk.
Dit was een dunne, kwetsbare bubbel tussen hoop en angst.
Elke dag leefden we tussen monitors, piepjes en gesprekken met artsen.
We keken naar ons jongetje, zo klein en zo dapper, verbonden aan slangen en apparaten.
We probeerden hem te leren kennen in omstandigheden die allesbehalve natuurlijk voelden.
De uitslag: een grens die we niet wilden
Vijf dagen na zijn opname kwamen de uitslagen van de onderzoeken.
We zouden horen wat de schade was die Felix had opgelopen.
We kregen geen nieuws waar je als ouder ooit op hoopt.
Het werd duidelijk dat er geen toekomst voor hem zou zijn zoals we die voor ons zagen.
Felix zou overlijden.
De vraag was niet meer óf, maar wanneer.
We moesten beslissen.
Een keuze die geen enkele ouder ooit zou hoeven maken.
We kozen 30 mei als datum om de behandeling te stoppen.
Precies een week na zijn geboorte.
Nog even een gezin
Die laatste dagen waren we nog even een gezinnetje, met z’n drieën, in onze bubbel op de NICU.
Onze ouders mochten bij uitzondering toch even komen kijken bij hun eerste kleinzoon.
Ze mochten afscheid komen nemen.
Het was kort, intens en kostbaar.
Stichting Stil kwam langs om foto’s te maken.
Dat zijn de enige foto’s die we hebben van Felix.
Foto’s die laten zien dat hij er echt was. Dat hij leefde.
Het afscheid
Op 30 mei om 10.00 uur, precies een week oud, werd de beademing van Felix stopgezet.
Nog even in mijn armen.
Nog even in de armen van mijn man.
We fluisterden woorden die eigenlijk te klein zijn voor wat we voelden.
En toen ging hij.
Voor altijd een sterretje.
Met een lege maxicosi op de achterbank reden we naar huis.
Onze bubble is gespat
Geen groot afscheid, geen grote uitvaart.
Geboortekaartjes werden rouwkaartjes.
Kraamvisite werd troostvisite.
De wereld buiten en de wereld binnen
Hoe vertel je aan de buitenwereld dat je kindje geboren is en alweer is overleden?
Een week eerder liep ik nog hoogzwanger over straat.
Nu liep ik zonder kinderwagen.
Ik huurde een kolfapparaat om mijn melkproductie langzaam af te bouwen.
Melk kolven voor een kindje dat er niet meer is.
Een leeg, lichamelijk bewijs van iets wat er wel was, maar niet mocht blijven.
Thuis stond een kinderkamer klaar.
Kleertjes in de kast.
De kleinste luiers op voorraad.
Het bedje opgemaakt.
Maar geen kindje.
Mensen begonnen vragen te stellen:
“Is hij al geboren?”
We haalden een urntje op bij het crematorium.
Een absurd contrast: een baby die je negen maanden in je buik hebt gedragen, en nu een klein urntje in je handen.
Een paar maanden later ging het leven om ons heen door.
Mensen pakten hun routines weer op.
Voor de buitenwereld leek alles weer normaal.
Voor ons stond de tijd stil.
Wij waren ouders zonder kind.
Met een verhaal dat je niet in een paar zinnen uitlegt op een verjaardag.
Felix blijft
Voor de buitenwereld is Felix misschien maar heel even zichtbaar geweest.
Een korte melding, een kaart, een verhaal dat snel weer wegzakt in de stroom van het leven.
Voor mij is hij een hoofdstuk in wie ik ben.
Hij is verweven in alles wat ik doe, ook in mijn werk.
In hoe ik kijk naar verlies, naar rouw, naar vrouwen met een kinderwens.
Op Wereldlichtjesdag brand ik een kaarsje met zijn naam.
Voor hem.
Voor mijn miskramen.
Voor alle kindjes die er even waren of nooit helemaal mochten zijn.
En ook voor jou, als jij dit leest en iemand mist.
Je bent niet de enige.
Jouw liefde is echt, ook als jouw kindje er niet (meer) is.
Juist door Felix begrijp ik van binnenuit hoe rauw en eenzaam het kan voelen om een baby te verliezen of keer op keer met een lege buik en lege handen achter te blijven.
Herken je jezelf in dit verhaal, of draag je zelf ook een verlies, miskraam of onvervulde kinderwens met je mee?
In mijn praktijk Innergy Balance Therapy in Den Haag is er ruimte voor jouw verhaal. Je hoeft het niet alleen te doen.
Je mag me altijd een bericht sturen als je wilt voelen of ik iets voor je kan betekenen