Miskraam 
Mijn eerlijke verhaal over verlies, hoop en herstel

Ik was een half jaar gestopt met anticonceptie toen ik voor het eerst zwanger werd. Ik wist precies wanneer ik ovuleerde, dus ook wanneer ik een test mocht doen. Ik kon niet wachten en koos voor een test die al vroeg een zwangerschap kon aantonen. Toen ik “zwanger” zag staan, was ik zó gelukkig. Je hoort wel eens over die roze wolk, nou, daar zat ik. Op een suikerspin-roze wolk, met de grootste glimlach die je je kunt voorstellen.

Veel vrouwen wachten tot na het eerste trimester om het nieuws te delen, maar ik had geen geduld. Dus ik vertelde het meteen aan iedereen: ouders, schoonouders, broers, zus, collega’s, vrienden… iedereen mocht het weten.

Ook meldde ik me direct aan bij een gynaecoloog. Ik woonde toen in Koeweit, waar je niet naar een verloskundige gaat zoals in Nederland, maar meteen onder een gynaecoloog valt. Die was niet echt onder de indruk toen ik vol trots binnenkwam: “Ik ben zwanger!” Haar reactie: “Heb je al een bloedtest gedaan?” Euh… nee. “Doe eerst maar een bloedtest, dan kom je terug.” Ook die test in het ziekenhuis bevestigde: hartstikke zwanger. Maar onder de indruk was ze nog steeds niet. “Kom over een paar weken maar terug.”

Na een paar dagen begon ik te bloeden. Dan ga je googelen, want je wilt weten wat er aan de hand is. Het gekke is: als je bang bent, zie je vooral doemscenario’s. Maar als je zoekt op hoop, vind je ook verhalen van vrouwen die bloedingen hadden en toch een gezonde baby kregen. Dus ik maakte me niet direct zorgen. Maar toen het bloeden aanhield en erger werd, ging ik toch terug naar het ziekenhuis. Weer een bloedtest, en na een paar uur kon ik de uitslag online zien. Daarna moest ik mijn arts bellen voor uitleg.

Die uren kropen voorbij. Diep van binnen voelde ik dat het mis kon zijn, en de angst groeide. Als amateur-medisch specialist (dankzij al dat googelen) wist ik inmiddels: een lagere waarde van het zwangerschapshormoon betekent meestal een miskraam. Ik vergeleek de uitslagen en zag duidelijk een daling. Dit was niet goed.

Ik belde mijn gynaecoloog, hoopte dat zij toch iets anders zou zeggen. Maar helaas. Ze was kortaf: “Stop maar, het is al gebeurd. Je bent nog jong, dus je wordt vast nog wel een keer zwanger. Kom maar terug als je weer een positieve test hebt.”

Daar zat ik dan… niet meer zwanger, keihard van mijn roze wolk afgeschopt. Geen troostende woorden, geen hoop. Ze had gelijk, ik was nog jong, maar het ging om mijn kindje dat ik verloren was. Ik dacht helemaal niet aan een volgende poging; mijn kindje, hoe klein ook, was er niet meer.

De dagen daarna was er vooral veel verdriet. Mijn lijf voelde leeg, ik was somber, en bij het minste of geringste moest ik huilen. Gelukkig kreeg ik van mijn werkgever de ruimte om dit te verwerken, maar ik moest wel binnen drie dagen weer aan het werk, dat was veel te kort.

Daarna was het nooit meer hetzelfde. Ik ben daarna nog drie keer zwanger geweest, maar die roze wolk heb ik nooit meer zo gevoeld als die eerste keer. Was het naïviteit, onwetendheid? Die eerste keer zal ik nooit vergeten, en ook dit kindje telt mee.

Toch heb ik geleerd dat rouwen om een miskraam tijd mag kosten, en dat je verdriet er gewoon mag zijn, hoe pril je zwangerschap ook was. Het is geen taboe, geen ‘bijna-zwangerschap’. Het is verlies, en het raakt alles: je lijf, je hoofd, je toekomstplannen. Wat ik mezelf gunde, en wat ik jou ook gun: ruimte om te voelen, zonder oordeel. Niet meteen doorgaan, niet wegstoppen, maar zacht zijn voor jezelf.

Misschien herken je je in mijn verhaal. Misschien voel jij je ook soms onzichtbaar in je verdriet, of lijkt het alsof de wereld alweer verder is terwijl jij nog midden in het rouwproces zit. Weet dan: je bent niet alleen. In mijn praktijk in Den Haag mag jouw kinderwens, je verlies en alles wat je voelt, er helemaal zijn. Samen kijken we wat jij nú nodig hebt, met praktische begeleiding via NEI therapie en Human Design, afgestemd op jouw situatie.