Begeleiding bij kinderwens wanneer zwanger worden uitblijft
Waarom een kinderwens soms voelt als verlies, ook als niemand dat begrijpt
Lange tijd had ik niet door dat ik aan het rouwen was.
Als iemand mij toen had gevraagd hoe het met me ging, had ik waarschijnlijk gezegd dat ik het moeilijk vond dat ik niet zwanger werd. Dat ik moe was van alle onderzoeken, afspraken en teleurstellingen. Dat ik verdrietig was wanneer er weer een menstruatie doorbrak of wanneer een vriendin vertelde dat ze zwanger was.
Maar als iemand het woord rouw had gebruikt, had ik hem waarschijnlijk vreemd aangekeken.
Want rouw was voor mijn gevoel iets wat hoorde bij het verliezen van een persoon. Iets wat hoorde bij een overlijden. Niet bij een kinderwens.
Pas veel later begon ik te begrijpen waarom het verdriet soms zo groot voelde.
De toekomst waarvan ik dacht dat die vanzelf zou komen
Toen mijn man en ik besloten dat we graag kinderen wilden, dacht ik daar eigenlijk helemaal niet ingewikkeld over na. Net als veel andere vrouwen ging ik ervan uit dat het ooit zou gebeuren. Misschien niet direct, misschien niet precies volgens planning, maar uiteindelijk wel.
Het moederschap was geen droom waar ik iedere dag mee bezig was. Het was simpelweg onderdeel van het beeld dat ik had van mijn toekomst.
En juist daarom had ik niet door hoeveel er veranderde toen die vanzelfsprekendheid langzaam begon weg te vallen.
In het begin wacht je nog geduldig af. Daarna ga je onderzoeken. Je verdiept je in voeding, supplementen, vruchtbare dagen en behandelingen. Je probeert positief te blijven en houdt jezelf voor dat het volgende maand misschien anders zal zijn.
Maar ondertussen gebeurt er nog iets anders.
Heel langzaam begint het beeld dat je van je toekomst had te verschuiven.
Niet in één keer, maar stukje bij beetje.
Wanneer verdriet geen naam krijgt
Ik merkte dat ik mezelf vragen begon te stellen waar ik vroeger nooit over nadacht.
Wat als het niet lukt?
Wat als het nog jaren duurt?
Wat als mijn leven er anders uit komt te zien dan ik altijd had gedacht?
Dat zijn geen vragen die je zomaar weer naast je neerlegt.
Ze kruipen ongemerkt met je mee. Naar je werk. Op vakantie. Naar feestjes. Naar bed.
En misschien is dat wel waar de rouw begint.
Niet op het moment dat je weet hoe het afloopt, maar op het moment dat je beseft dat de toekomst waar je altijd vanuit bent gegaan niet meer zo vanzelfsprekend is als je dacht.
Voor veel vrouwen voelt dat verwarrend. Want hoe kun je rouwen om iets wat er nog niet is? Hoe kun je verdriet hebben om een toekomst die je nooit hebt gehad?
Toch is dat precies wat ik zie bij veel vrouwen in mijn praktijk.
Niet alleen bij vrouwen die een miskraam hebben meegemaakt of een kindje hebben verloren, maar ook bij vrouwen die al jaren proberen zwanger te worden, vrouwen die te horen krijgen dat verdere behandeling niet meer mogelijk is of vrouwen die langzaam beginnen te beseffen dat hun leven misschien anders zal verlopen dan ze ooit hadden gedacht.
Voor deze vrouwen schreef ik ook een uitgebreide pagina over leven met een onvervulde kinderwens en de impact die dit kan hebben op je dagelijks leven.
Je kunt hopen én verdrietig zijn
Wat ik achteraf misschien nog wel het moeilijkste vond, was dat er zo weinig ruimte leek te zijn voor dit verdriet.
Mensen bedoelen het goed. Ze willen hoop geven. Ze zeggen dat je positief moet blijven, dat het vast nog goed komt of dat je niet te ver vooruit moet denken.
Maar juist daardoor voelde ik soms alsof er geen plek was voor wat ik daadwerkelijk voelde.
Alsof ik moest kiezen tussen hoop en verdriet.
Terwijl ik inmiddels weet dat die twee prima naast elkaar kunnen bestaan.
Je kunt hopen op een zwangerschap en tegelijkertijd verdrietig zijn over alles wat deze weg van je vraagt.
Je kunt blijven geloven in mogelijkheden en toch rouwen om het verlies van vanzelfsprekendheid.
Je kunt verlangen naar een kindje en tegelijkertijd voelen hoeveel pijn het doet dat het nog niet is gelukt.
Dat maakt je niet negatief.
Dat maakt je menselijk.
Misschien hoef je het niet op te lossen
Een van de belangrijkste dingen die ik zelf heb geleerd, is dat verdriet niet altijd opgelost hoeft te worden.
Lange tijd probeerde ik mijn gevoelens weg te redeneren. Ik wilde ze begrijpen, veranderen of kleiner maken.
Maar pas toen ik mezelf toestemming gaf om te erkennen hoeveel impact mijn kinderwens eigenlijk had, ontstond er ruimte.
Ruimte voor verdriet.
Ruimte voor zachtheid.
Ruimte om niet voortdurend sterk te hoeven zijn.
Misschien herken jij iets van dit verhaal.
Misschien zit jij nog midden in een traject en weet je helemaal niet hoe jouw toekomst eruit zal zien. Misschien hoop je nog steeds op een zwangerschap, maar voel je ook hoeveel pijn, onzekerheid en verdriet deze weg met zich meebrengt.
Dan wil ik je meegeven dat je niemand verloren hoeft te hebben om te rouwen.
Soms rouwen we niet om wat was.
Soms rouwen we om wat we dachten dat zou komen.
💛
Je hoeft dit niet alleen te dragen
Merk je dat verdriet, verlies of onzekerheid rondom je kinderwens steeds meer ruimte innemen in je leven? Dan kan het helpend zijn om daar begeleiding bij te krijgen.
Tijdens een vrijblijvend ontdekgesprek kijken we samen naar wat jij op dit moment nodig hebt om meer rust, ruimte en vertrouwen te ervaren.