Kwetsbaarheid en Afwijzing

Kwetsbaar zijn. Het klinkt zo mooi, maar eerlijk? Het is soms gewoon hartstikke eng. Door de jaren heen heb ik gemerkt dat juist op de momenten dat ik me écht openstel, ik het risico loop om gekwetst te worden. Dat herken ik ook uit mijn tijd van mijn onvervulde kinderwens, waarin ik op zoek was naar emotionele begeleiding en een plek waar ik mezelf kon zijn. Juist dan voelde ik me vaak het meest alleen.

Laatst gebeurde het weer. Een vriendin en ik hadden wat oud zeer uit te praten. Er zat frustratie bij mij, iets wat zij,  in mijn ogen, anders had kunnen doen. Dus ik besloot het gesprek aan te gaan. Open, eerlijk, met het doel om de lucht te klaren. Niet om haar te vertellen wat ze moest doen, maar om te delen wat het met míj deed. Haar reactie? Defensief. Ze trok een muurtje op. En daar stond ik dan, met mijn goede bedoelingen en een knoop in mijn maag.

Ik voelde me alleen. Echt alleen. Alsof ik weer even teruggeworpen werd naar die periodes in mijn leven waarin ik me op mijn kwetsbaarst voelde, en mensen om me heen juist afstand namen. Alsof mijn openheid iets was om bang voor te zijn. Het deed pijn, en toch besloot ik om niet weg te lopen. Ik nam een paar minuten voor mezelf, probeerde te voelen wat er gebeurde, en sprak het daarna opnieuw uit. Ik legde uit wat mijn bedoeling was geweest: niet om te oordelen, maar om onze vriendschap belangrijk te maken. Dat leek iets meer binnen te komen, maar het muurtje bleef.

Het gekke is: deze pijn is niet nieuw voor mij. Het voelt hetzelfde als de eenzaamheid die ik ervoer in de tijd dat ik zwanger probeerde te worden. Die periode waarin kwetsbaarheid en hoop hand in hand gingen met teleurstelling en het gevoel dat niemand écht begreep hoe het was. Ook toen voelde ik me vaak alleen in mijn emoties.

Waarom deel ik dit? Omdat ik weet dat jij,  misschien, precies datzelfde gevoel kent. Het gevoel dat je je hart op tafel legt, en de ander wegkijkt. Dat je verlangt naar verbinding, maar het antwoord uitblijft. Dat je het soms niet meer aandurft om je open te stellen, omdat de deksel op je neus zo ontzettend zeer doet.

Toch blijf ik het proberen. Want ik geloof dat kwetsbaarheid de enige weg is naar echte verbinding. En dat, hoe vaak ik ook teleurgesteld word, ik toch liever mezelf blijf dan dat ik mijn hart afsluit. In mijn praktijk in Den Haag bied ik ruimte voor jouw verhaal, of je nu worstelt met een onvervulde kinderwens, verdriet na een miskraam, of gewoon behoefte hebt aan praktische, persoonlijke begeleiding.

Dus als jij je vandaag alleen voelt in je kwetsbaarheid, weet dan: je bent niet de enige. Ik zie je. En je mag er zijn, precies zoals je bent.

Wil je delen hoe jij omgaat met kwetsbaarheid, of zoek je emotionele begeleiding bij je kinderwens? Stuur me gerust een berichtje of plan een Ontdek Gesprek.

Samen kijken we naar wat jij nú nodig hebt.